Artikelen

SP-Kamerlid Jasper van Dijk heeft Kamervragen gesteld naar aanleiding van de Argos-uitzending van zaterdag 16 juni: ‘Veilig thuis? Nooit van gehoord.’ In deze uitzending werden ernstige problemen die plaatsvonden na de gezinshereniging van Eritrese vluchtelingen aan de kaak gesteld. Het gaat om huiselijk geweld tegen vrouwen en kinderen. De vrouwen weten, onder meer door de taalbarrière, hulpverlening vaak niet te vinden.

Argos staat deze week in het teken van één man: Frits Bakker, voorzitter van de Raad voor de Rechtspraak. Deze organisatie staat tussen de overheid en de rechters in en is onder andere verantwoordelijk voor het bewaken van de kwaliteit van de rechtspraak en het adviseren van de regering. Bakker staat al vijf jaar aan het hoofd van de Raad, maar vertrekt per 1 januari aanstaande. Hoog tijd dus voor een goed gesprek, over zaken als de moord op Anne Faber, de oplopende kosten voor burgers die naar de rechter willen en de hoge werkdruk voor rechters.

De vluchtelingen die de afgelopen vijf jaar naar Nederland kwamen zijn over het algemeen gesetteld. Ze hebben een woning in de gemeente, hun vrouwen en kinderen zijn overgekomen uit het land van herkomst. Maar leven ze nog lang en gelukkig?

De Ombudsman van de NPO heeft onderzoek gedaan naar de journalistieke werkwijze van Argos rondom het onderzoek naar en de publicaties over het fotorolletje van Sebrenica. De VPRO is blij met de conclusie van de Ombudsman dat deze werkwijze ‘te billijken’ is geweest en dat aan de journalistieke vragen die aan de uitzending ten grondslag lagen recht is gedaan. De ombudsman heeft geen onderbouwing gevonden voor opzet, vooringenomenheid of onwil bij de Argos redactie om specifieke kennis uit de uitzendingen te weren.

De Ombudsman stelt wel vast dat dat er voor de uitzendingen ook andere inhoudelijke afwegingen en keuzes gemaakt hadden kunnen worden en stelt vast dat misschien niet aan alle vragen uitputtend recht is gedaan. Maar daaruit vloeit geen opzettelijke eenzijdigheid, bevooroordeeldheid of schadelijke onnauwkeurigheid voort.

De sociale advocatuur staat onder druk. Afgelopen woensdag demonstreerden sociaal advocaten tegen de verschraling van de vergoedingen van rechtsbijstand voor mensen met een laag inkomen. Verslaggever Willem de Haan volgde drie maanden lang het wel en wee op het advocatenkantoor aan de Nieuwe Ebbingestraat in Groningen. Een oud kantoor waar de idealen van de jaren zeventig nog recht overeind staan. Het kantoor doet bijna alleen zaken voor mensen met een minimum inkomen. En dat is steeds vaker liefdewerk, oud papier. Dat blijkt ook uit rapport van oktober 2017 van de Amsterdamse president van het Gerechtshof Herman van der Meer. Hij rekende uit dat er 127 miljoen euro bij moet komen om de advocaten een fatsoenlijk inkomen te bezorgen.
Voor de advocaten in Groningen is hun betrokkenheid bij de cliënten er echter niet minder om. In Argos: Standplaats Sociale Advocatuur. Met een reactie van Minister Dekker van Rechtsbescherming en van Bernard de Leest van de Orde van Advocaten.

In deze podcast onderzoekt Sanne Boer de moord op Patrick van der Bolt in 2002. Deze cold case is nog steeds niet opgelost. Dit is de eerste aflevering.

Nederlandse multinationals gaan steeds meer op de duurzame toer. Zij worden op handen gedragen, door de regering én door maatschappelijke organisaties. Maar tussen intenties en werkelijkheid zit vaak een fors verschil. Onderzoeksjournalisten zetten afgelopen jaren hun tanden in Shell, Heineken en Unilever. Hoe gingen zij te werk? Wat troffen zij aan? Leveren hun inspanningen iets op? Argos in gesprek met journalisten Olivier van Beemen (auteur van spraakmakende boeken Heineken in Afrika en Bier voor Afrika), Emiel Woutersen (onderzocht Unilever namens platform Investico) en Jelmer Mommers (die zich voor De Correspondent vastbeet in Shell).

Tweede Kamerleden Michiel van Nispen en Renske Leijten (SP) hebben kamervragen gesteld naar aanleiding van de Argos-uitzending van 5 mei dit jaar, waarin klokkenluider Roelie Post haar verhaal deed. De vragen gaan vooral over de manier waarop Post wordt behandeld door haar werkgever: de Europese Commissie.

Mees is twintig en zat al in meer dan tien behandelcentra. Nergens kon of wilde hij blijven. Mees heeft autisme en is verslaafd aan drugs, een combinatie die ertoe leidt dat hij nergens de juiste hulp krijgt. Hoe kan dat? Een portret van Mees, afgewisseld door gesprekken met zijn ouders, hulpverleners, advocaat, jeugdreclasseerder, en een hoogleraar jeugdpsychiatrie.

Het mysterie van de verdwenen vergaderstukken over het alcoholbeleid van het ministerie van Volksgezondheid (VWS) heeft nu ook de aandacht getrokken van de Erfgoedinspectie. De inspectie doet momenteel - op eigen initiatief - onderzoek naar de onvindbare notulen van een overleg tussen ambtenaren van VWS en vertegenwoordigers van de alcoholindustrie.

In totaal verbleef de inmiddels twintigjarige Mees op zo’n tien plekken, maar nergens kon of wilde hij blijven. Mees heeft autisme en is verslaafd, een combinatie die ertoe leidt dat hij nergens de juiste hulp krijgt. Er is geen plek voor Mees, concluderen onderzoeksjournalisten Irene Houthuijs en Joline Cramer van Argos. Voor hun radio-uitzending spraken ze met Mees, zijn ouders, hulpverleners, advocaat, jeugdreclasseerder, hulpverleners en een hoogleraar jeugdpsychiatrie.

Can we be certain that Russia provided the compromising emails stolen from the Democratic National Committee to WikiLeaks? In its March 17 episode Dutch investigative programme Argos highlights the contradictions within the official narrative. This timeline provides an overview of what we do and do not know about the Russian hack.

Adoptie uit het buitenland staat steeds meer ter discussie. Het onderzoeksprogramma Zembla besteedde recent aandacht aan corruptie bij adopties uit Sri Lanka, en op de televisie was in april het Nederlandse docu-drama 'Exportbaby', over corruptie bij adopties uit Oeganda. Vorig jaar adviseerde de Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming om adoptie uit het buitenland te verbieden.

Een van de eersten die corruptieschandalen aan het licht bracht was Roelie Post, ambtenaar bij de Europese Commissie in Brussel. Eind jaren negentig werkte zij voor de EC aan de problematiek van de kinderrechten in Roemenie. Die moesten opgelost voordat toetreding van Roemenie tot de EU mogelijk was.

Post kreeg te maken met tegenwerking en bedreigingen die zo ernstig zijn dat ze inmiddels ondergedoken leeft in een dorpje in het noorden van Nederland en dat ze een slepend conflict heeft met haar werkgever, de EC. Die erkent haar niet als klokkenluider en dreigt met strafmaatregelen.

In Argos vertelt Roelie Post morgen haar verhaal.

Kamerlid Bram van Ojik (GroenLinks) heeft afgelopen maandag 30 april Kamervragen gesteld over het artikel 'Waarom het KhAD-WAD ambtsbericht van 29 februari 2000 onjuist en onbetrouwbaar is' uit het Nederlandse Juristenblad. Argos besteedde onlangs uitgebreid aandacht aan dit artikel in de uitzending ‘Oorlogsmisdadiger of slachtoffer van een ambtsbericht?’ Van Ojik was ook te horen in deze uitzending.

Het wordt steeds makkelijker om gegevens op te slaan en te delen. Volgens de wet mogen die persoonsgegevens niet zomaar door iedereen gedeeld en gebruikt worden, maar in de praktijk wordt nauwelijks gecontroleerd welke data organisaties verzamelen en hoe ze er vervolgens mee omgaan. Genoeg reden voor Argos-verslaggever Saar Slegers om op zoek te gaan naar haar eigen persoonsgegevens.

Alle officieren en onder-officieren van de geheime dienst KhAD/WAD in Afghanistan ten tijde van het communistisch bewind van 1978 tot 1992 zijn oorlogsmisdadigers en hebben zelf deel genomen aan martelingen. Dat staat te lezen in een ambtsbericht van het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken uit 2000. Er was in die jaren een schrikbewind in Afghanistan en natuurlijk wil Nederland geen vrijplaats zijn voor oorlogsmisdadigers.

Al jaren is er veel kritiek op dat ambtsbericht en het heeft nog steeds grote consequenties voor honderden Afghaanse mannen en hun families in Nederland. Zo’n man moet eigenlijk weg maar kan niet terug naar Afghanistan. De rest van het gezin mag blijven en is vaak zelfs Nederlander geworden.

In het Nederlands Juristen Blad verschijnt vrijdag een artikel over dit ambtsbericht over Afghanistan uit 2000. Joost Brouwer en vreemdelingenadvocaat Pieter Bogaers zochten voor het eerst uit wat de bronnen zijn van het ambtsbericht. En komen tot opzienbarende conclusies. Bram van Ojik (Tweede kamerlid GroenLinks) reageert live op hun bevindingen.

Kaj Hollemans stapte in 2014 op als beleidsadviseur op het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS). Het ministerie is volgens hem een verlengstuk geworden van de alcoholindustrie. Verkopers van alcohol krijgen het al jaren niet voor elkaar om zich aan de leeftijdsgrens van 18 jaar te houden. Toch weigert VWS in te grijpen. Argos onderzoekt hoe VWS afgelopen jaren op dit dossier heeft gehandeld. Met commentaar van hoogleraar staats- en bestuursrecht Wim Voermans: “De overheid is te lang blijven hangen in iets dat niet werkte. Ze liet zich vangen in de logica van de sector. Maar na zoveel tijd moet je zeggen: nou is het afgelopen, nou gaan we het over een andere boeg gooien. En dat moment had al aangebroken moeten zijn.”

De kosten van medicijnen rijzen de pan uit. Vooral voor medicijnen tegen zeldzame ziekten. De farmaceutische industrie ligt steeds meer onder vuur, omdat ze de prijzen voor nieuwe geneesmiddelen kunstmatig op zouden drijven, soms tot absurde hoogten. Deze week maakte het AMC bekend dat het ziekenhuis in samenwerking met stichting Pharmagister er in geslaagd is om zelf het geneesmiddel te maken tegen de zeldzame stofwisselingsziekte CTX. Het middel CDCA, dat door farmafabrikant Leadiant wordt aangeboden, kost 160.000 tot 220.000 Euro per patiënt per jaar. Als de apotheek van het AMC het middel maakt kost het ongeveer 25.000 Euro.

Is wat het AMC doet niet in strijd met de regels die gelden voor de toelating van geneesmiddelen? Waarom zijn geneesmiddelen zo duur? Ligt dit uitsluitend aan de winsthonger van de farmaceutische industrie? Kunnen ook andere dure geneesmiddelen worden nagemaakt door ziekenhuizen of apothekers? Wat zijn de drempels?